Afhaalkind

Alsof ik het al niet veel langer wist; Kinderen zijn drama. Na de hele dag gekrijs, discussies en gegil, “niet doen”, “hou op” en “schei uit” zat ik zo’n beetje op mijn kookpunt. In de dierentuin. Onbegrip. Het is toch leuk, zo’n dagje dierentuin met ma en pa? Waarom dat gejengel? Uiteraard zeggen veel dames dat “hun kind niet zo is” maar dat zijn dan de fameuze oogklepjes of ze hebben hun kind wel naar behoren opgevoed. (Hoera!)

Ik vermoed dat er door deze uitspraak veel boze moeders over me heen struikelen maar ik denk werkelijk dat het een kwestie is van opvoeden. Een tekort daaraan welteverstaan. Mama heeft namelijk geen tijd voor opvoeden. Mama anno 2012 werkt zestig uur(en papa ook)om die tophypotheek te kunnen betalen waar ze de buurman zijn ogen mee uit kunnen steken. Daarnaast heeft mama het vooral druk met vriendinnen, shoppen en oh ja, nog meer werken. Gelukkig neemt de nanny haar taken waar. Het schuldgevoel koopt ze af door het kind te verzieken met alles waar hij om piept. En dan raar vinden dat die kinderen niet te genieten zijn?

Ik heb ze niet. En ben me er ook heel bewust van dat het nooit wat wordt: ik en moeder zijn. Vroeger werd ik uitgelachen of egoïstisch genoemd als ik dat zei “Dat komt nog wel, wacht maar!” Inmiddels ben ik op een leeftijd dat ik “op moet gaan schieten” maar de afschuw om te baren wordt steeds sterker. Wat is dat toch met die voortplantingsplicht? Natuurlijk, mensen zullen best gemaakt zijn om zich te vermenigvuldigen. Maar niet iedereen! Er bestaan niet voor niks onvruchtbare dames en heren! Dat heet dan pech hebben. Geniet van wat je wel hebt! Maar nee, toch de natuur willen dwingen en zelfs eitjes in laten vriezen voor 18.000 euro. “Voor later, als ik “uitgeleefd” ben.” Als je echt niks anders meer kan bedenken dan studeren, werken, reizen, feesten en beesten, begin je aan kroost. Kinderachtig, niet? Voortplanten uit verveling. Leuk voor zo’n kind ook, een oudbakken moeder van vijfenzestig. Maar die wel alles heeft gedaan. En niks heeft gemist. Uiteraard krijgen we dan weer dat jong van geest gelul. Maar helaas, oud is oud. Je kan niet alles hebben.

Laat mij maar heerlijk een egoïst zijn, door geen kinderen te willen. Daar zelfs van te genieten! En laat ik het nou egoïstisch vinden eigenlijk geen tijd te hebben voor je kinderen omdat je jezelf, die flitsende carrière, je leuke vriendinnen, lekker uitgaan..ja, alles eigenlijk, belangrijker vind. Maar goed, wat weet ik ervan? Ik heb geen kinderen.

Moeders

Lange blonde haren dansen met de wind. Femme fatale verpakt in lelieblank omhulsel.
De zon kust sproetjes op haar schouders. Het is zomer, 1983.

32 graden Celsius. Elk moment verwacht ze haar eerste kindje. Een meisje, dat weet ze zeker. “ Dat voelt een moeder gewoon.” Ze is er klaar voor. Bovendien is de temperatuur te ondragelijk om nog langer met een baby te zeulen! Ze was uitgerekend op 10 juni. Het was inmiddels de 19e. Als het spruitje er niet gauw uit kwam werd het opgehaald. Maar het spruitje kwam. Uit zichzelf. Op 20 juni 1983 beviel ze, na alle praktijken die te maken hadden met stuitliggingen, inknippen en hechtingen, van een meisje. Uiteraard. Want tja...”Zoiets weet een moeder dan gewoon.”

En daar lagen ze. Het moederschap was begonnen. Nachtelijke voedingen, insomnia, strontluiers en gekrijs. Maar wat een liefde. Vooral veel liefde. Niet meer tussen haar en haar man. Dat was een afgesloten hoofdstuk. Maar ze had haar dochter en haar dochter had haar. En al kon ze soms niet eens meer de dubbeltjes omdraaien in haar eentje, niemand zou dat ooit aan haar meisje kunnen zien. Alles voor haar kind. Want “dat doet een moeder gewoon.” Samen konden ze de wereld aan. Opgroeien. Ruzie. Bijleggen. Lachen. Puberteit. Huilen. Zeuren. Bemoeienis. Nog iets meer ruzie. Maar altijd bijleggen. En haar dochter in haar waarde laten. Respecteren om wie ze is. Ja, ook toen ze compleet als freak in een cape naar school fladderde. Haar lijf lek prikte met piercings. Of griezels mee naar huis bracht waarvan ze het bestaan niet eens vermoedde. Geen“Ik zei het toch..” bij domme fouten, die zij natuurlijk al voorspeld had. Maar haar simpelweg vragen of ze ervan had geleerd. Altijd samen op stap. Lachen tot ze ervan huilden, huilen tot ze erom moesten lachen. Onvoorwaardelijke steun, want “dat doet een moeder gewoon.”

Nu jaren later die dochter prettig is opgedroogd, de cape aan de kapstok heeft laten hangen en haar vleugels heeft uitgeslagen staat zij even stil bij dit prachtige leven samen. Omdat mijn moeder meer verdient dan de wereld haar ooit zou kunnen bieden. Omdat zij de enigste is die nooit ophield achter mij te staan. Omdat het Moederdag is. Omdat ze mijn beste vriendin is. En ondanks dat ze na dit gelezen te hebben zal zeggen “maar zoiets doet een moeder gewoon” wil ik haar bedanken voor alles wat ze voor me gedaan heeft, nog steeds doet, altijd zal doen. De prachtigste, liefste en mooiste vrouw op aarde. Mijn trots.
Mijn Moeder.

Stemmen uit het verleden

Haar mobiel krijst. Het verlossende telefoontje.
“Hallo? Nee,echt??
U heeft geen idee hoe gelukkig u mij maakt.
Ja....Be- Bedankt! Dag.”
Haar hart gaat tekeer en de woonkamer voelt aan als een sauna. De dame die net belde. Deze middag. Veranderde haar leven. Ze was toegelaten. Ze zou gaan studeren. Zij!!
29 jaar was ervoor nodig dit te durven. Nou ja, 10 jaar eigenlijk, want ze was 18 op het moment dat ze besloot school te laten voor wat het was, de makkelijkste weg te kiezen.
Geen kans om te falen.
Niet meer constant die stemmen in haar achterhoofd die haar doodsbenauwd maakten. Bij elke stap die ze zette. Vandaag nam ze afscheid. Ze had het geflikt.

Flashback...
“Studeren? Van jou komt toch nichts terecht! zei hij toen ze blij met haar rapport stond te wapperen. “Denk je nou echt dat jij het ver zult schoppen in deze shit wereld? Nee kind, daarvoor lijk je te veel op mij. School is voor bijdehandjes die denken beter te zijn dan de rest. En jij bent dat überhaupt nicht” zijn Duitse accent stak de kop op als hij cynisch of kwaad was en de drankwalm maakte haar kotsmisselijk.
“Mooi ben je wel. En vechten kan je auch en dat is belangrijk, zeker voor een madchen. Nou, leg dat rapport en die boeken weg, het heeft toch geen nut” hij stak nog een joint op en nam een te grote slok van zijn bier. Hij stikte er bijna in. Maar net niet. Helaas. “ Kom, laat je vader eens zien hoe goed je kan vechten. Geef me eens een stomp”. Ze sloeg hem een bloedneus.

Jaren later en ver weg van deze Gestapo, was zij inmiddels een puber. Onzeker en luidruchtig. Altijd in tweestrijd met zichzelf.
Wel een Havo -Vwo leerling.
Ze wilde graag dieren helpen, journalist worden, of tolk. Nou ja, in ieder geval iets met dieren of taal. Of dierentaal. Op school deed ze het goed.
Een beetje druk. Veel praten. Maar leren kon ze. Wel altijd die stem..” Er komt niks van je terecht!”
Negeren. Niet luisteren. Wiskunde wilde echter niet lukken. De cijfers dansten om haar hoofd. “Ben je nou echt zo ongelooflijk dom of doe je maar alsof? Je ziet toch wat er staat​?!” blafte de wiskundetiran door het lokaal. Toen brak het. Met een harde knal viel het in gruzelementen op de vloer. Haar zelfvertrouwen. Haar eigenwaarde. En ze kon de stukjes niet meer vinden. Ze lagen teveel verspreid en alles wat ze wilde was vluchten. Voor altijd.

Na lang stukjes zoeken, kwijtraken en weer vinden is vandaag echter de dag dat ze afscheid neemt. Van de man die haar heeft gemaakt.
Maar ook heeft gebroken. Omdat zijn eigen vader dat ook hem heeft aangedaan. Zij zegt vaarwel tegen een man die zichzelf een vader noemde, maar er misschien nooit een had mogen worden. Omdat hij er de kracht niet voor had. Haar wel heeft gemaakt tot wie ze is. Afscheid neemt ze van de wiskunde leraar, die inmiddels met pensioen is en die dag waarschijnlijk ruzie had met zijn vrouw.
Of hoofdpijn had.
Afscheid van het leven, hoe het was. Vieren hoe het nu is. Alles was een samenloop van omstandigheden. Of dat nu goed uitpakte of heel shit. Vandaag is eindelijk de dag dat ze haar laatste stukje zelfvertrouwen, dat al zolang zoek was, vond. Gewoon, zomaar, ergens op een hogeschool.

In 1 ding had mijn vader echter gelijk. Ik kan vechten en dat is belangrijk.
Zeker voor een meisje.

Fata Morgana / Echte vriendschap

Er werd hard op de deur gebonkt. Ik hoorde ze schreeuwen. “We maken je af!!” Mijn moeder vertelde ze dat ik niet thuis was. Dit was het moment om te vluchten. Er moest een manier zijn om ongezien in mams auto terecht te komen. Zodat zij me naar een plek kon brengen waar niemand me zou vinden. Warm. Zweterig. Doodsbang. Mijn kots op de achterbank. Waarom? Waarom was ik hieraan begonnen?

Ik was op zoek naar avontuur, leefde met de dag. Doordat ik kanker had gehad zocht ik een thrill, denk ik. Niemand van mijn vrienden had me opgezocht. Ik hoorde er niet meer bij, na mijn chemo. Want wat moesten ze met een kale vriend? Wat had ik een hekel aan de toneelspelers om me heen die zich altijd hadden voorgedaan als vrienden. Ik was vijftien jaar en besloot vanaf dat moment een masker op te zetten. Langzaam begon ik me af te zetten tegen de maatschappij, werd opgepakt voor graffiti en ging om met hooligans. Het waren nooit echt vrienden van mij. Ik had me afgesloten en kende geen vertrouwen. Er was in de buurt een strandje waar er in de schoolvakanties illegale feestjes werden georganiseerd. Daar kwam iedereen bij elkaar. Dealers, hooligans, gebruikers. En ik. Ooit zwierf ik laveloos naar huis toen een jongen op een fiets vroeg of ik een lift wilde. We hadden een lang gesprek, een klik. Hij vertelde me dat hij net vrij was na drie jaar gevangenisstraf. Ik vertelde over mijn ziekte. Ik wilde hem niet beoordelen op zijn verleden en mijn teleurstellingen vergeten. We werden vrienden. Beste vrienden. Zonder masker. Ik was altijd welkom bij hem,we stonden voor elkaar klaar. Door dik en dun. Zo kwam het dat ik voor deze jongen, die een drugsdealer was, mijn gezonde verstand negeerde. Er kwamen steeds meer junks aan mij vragen of ik ook drugs bij me had, net als hij. Op een avond vroeg hij of ik dat ook wilde doen. Voor geld. Samen met hem. Partners.

Zo is het begonnen. Voor hem ben ik begonnen. We deden toch alles samen? Hij was er toch ook altijd voor mij? Eindelijk had ik een echte vriend en die wilde ik niet teleurstellen. Terwijl ik mentaal doodging op de achterbank kreeg ik flashbacks. De zaken gingen goed, 50/50 delen. Tot hij kreeg te horen van anderen dat ik oneerlijk was. Ik zou drugs verkopen zonder de winst te delen. Hij geloofde dat en keerde zich tegen mij. Zonder pardon. Ik moest onderduiken, ze hebben drie keer bij me ingebroken, vielen mijn moeder lastig en van de vriendschap was niets meer over. Ik ben verhuisd, wil er niets mee te maken hebben. Ik heb ervan geleerd…
Ik moest even slikken.

Na een lange stilte vroeg ik hem wat hij er dan van had geleerd. Hij zuchtte en met een ijzige blik zei hij: “Vriendschap is als een Fata Morgana. Je merkt pas dat het er niet is, nadat je in de illusie bent gaan geloven”.

Mastur-beren

Porno. Voor veel gehuwden een spannend uitje in hun uitgebluste huwelijk.
Voor veel vrijgezellen een prikkel om eens lekker te lozen. Voor mij, hoe zal ik het noemen, een biologieles. Als ik weer eens alle kanalen af zap en ik blijf uit verveling steken op een pornozender wekt het bij mij standaard een vraag op.
Zo ook gisteren toen de heer in beeld ejaculeerde over iemands stinkteen.
Zijn wij de enige soort die zulke bizarre seks hebben? ( Poep en kotsseks is mij nooit opgevallen bij andere zoogdieren... )
En zouden damesdieren ook een clitoris hebben? Ervan genieten tijdens de daad?
Masturberen ze? En homoseksuelen? Zijn die ook in het dierenrijk?
Nadat ik vanochtend ook nog eens gelezen had dat rokende en drinkende PVV stemmers het beste seksleven hebben ging ik eens zoeken. Porno. Maar dan anders.

Sommige dieren hebben, mild gezegd, nogal een obscene manier van voortplanten. Zo ontploft de zak van een bij na de bevruchting van de koningin. En eet de zwarte weduwe de kop van het mannetje op als naspel. Maar goed, dat zijn insecten.
De zoogdieren.
Die zorgen voor een seksueel feest waar ons soort nog een puntje aan kan zuigen!

Zo hebben hyena's, alle hyena's, een penis. Zowel de dames als de heren. Bij de daad moet de heer in kwestie zijn penis dus in die van de dame brengen. (wat goed beschouwd eigenlijk een hele grote clitoris is,die stijf kan worden) Dit hele gegeven wordt nog spannender als je bedenkt dat na zo'n maand of 4 draagtijd de baby's er ook door die weg uit moeten...
Wat ik ook gezellig vind, dus geen gene meer voor diegene die nog bang zijn er blind van te worden, is dat dieren masturberen. Honden, kangoeroes, herten, olifanten en Bonobo's. Allen slaan de pootjes aan zichzelf. Het rare van dit gegeven is echter dat alleen mensen, Bonobo's en dolfijnen van seks schijnen te genieten. Toch opmerkelijk als je je bedenkt dat het orgasme van een varken zo'n dertig minuten duurt in tegenstelling tot een dolfijn die al komt na een seconde of twaalf. Dolfijnen onderhouden echter wel (jaja, daar zijn ze) homoseksuele contacten, net als pinguïns, leeuwen en giraffen. En ook plasseks komt voor! Meneer stekelvarken plast over de mevrouw om te peilen of ze zin heeft om van bil te gaan. Klassieke dierenporno.

Bonobo's zijn echter de PVV stemmers onder de dieren want zij hebben te pas en te onpas seks.
Als begroeting, om een ruzie bij te leggen, om iets te vieren en om vriendschappen te smeden. Deze dieren verdienen een porno zender. Lesbische contacten en incest zijn deze apen niet vreemd. Net als seks met niet geslachtsrijpe soortgenoten. Er wordt gemasturbeerd, gepijpt, gebeft en anaal gesekst. Wel vermoeiend, zo de hele dag door.
Ik krijg nu een vermoeden waarom Hero Brinkman het niet meer aankon bij de PVV.
Je zal maar na elke bijgelegde ruzie moeten bukken voor Geert en de PVV fractie.
Oh nee, ik vergat even dat het geen apen zijn.
Wat een belediging voor de Bonobo's.

Banga's en strontvliegen

“ Weet jij al wat een Bangalijstje is, schat?” vroeg hij.
“ Een wat?
“ Een Bangalijstje”
“ Nee, geen idee. Vertel”
“ Dat is een lijstje met de top 10 van de grootste sletjes van de school. Banga betekent iets van hoer of sletje”
“ Ok. En dan?” Ik snapte er het nut niet van. Moest ik hier een vent voor zijn?
“Ja, dat is dan voor die jongens onder elkaar!
Zo kunnen ze zien welke meisjes makkelijk te paaien zijn en zelfs waarmee. Een lipglossje of iets.”
“ Nee joh! Hoe weet jij dit? “
“ Stond in de krant”
“En?” zei ik semi-zwoelisch “Sta ik bovenaan op jouw bangalijstje?”
“Sowieso!” lachte hij. “Jij bent al te paaien als ik de stofzuiger pak en de afwas doe”
We moesten er eigenlijk een beetje stompzinnig om lachen. Eerlijk gezegd dacht ik nog dat het onzin was. Een mediahype. Aandacht of aanstellerij.

Tot ik gisteren op internet las dat er een meisje zelfmoord had gepleegd. Omdat ze op een Bangalijst stond. De grap was eraf. 13 jaar was ze, uit Pijnacker.
Opeens was er overal in het nieuws aandacht voor de bangalijstjes en de media doken er als strontvliegen op af. Natuurlijk moet er eerst iemand het loodje leggen voor ze een zaak serieus nemen, want zelfs de politie heeft opgeroepen aangifte te doen als je op zo'n lijstje staat. Het is natuurlijk zum kotsen dat iedereen hier een graantje van meepikt. Dat kind haar dood....de fantasierijke Bangalijstjesmakers een opgezwollen mini mais van alle aandacht, de politie en de media hun brood.
Maar heeft dit meisje echt zelfmoord gepleegd omdat ze op een Bangalijst stond? Was er niet duidelijk meer met haar aan de hand en was dit de druppel? Nu blijkt dat dit inderdaad het geval was. Dat ze zelfs helemaal niet op een Bangalijst voorkwam.

Pesten stamt al uit de bronstijd en ik kan me nog goed de lijstjes bij mij op school herinneren over wie er het geilste of lelijkste van de klas was. Nooit is er iemand van de school gesprongen! Is het niet juist omdat we zoveel aandacht besteden aan de Bangalijstjes voor de makers ervan voeding om er nog meer van te maken?
Vaak zijn de lijstjes ook nog eens fictief en zijn de meisjes in spe nog kuikentjeskuis.
Niks makkelijk. Geen sletjes. Zielige jongetjes fantasie.
Wat een domper als Bangalijstjes-aanhanger als je net je schooltas hebt volgestouwd met gejatte lipglossjes!

Broekschijters

Tijdens de twee minuten stilte bij de Dodenherdenking op de Dam 2010 slaakte hij een harde,langdurige schreeuw. Gevolg: 16 maanden cel, 8 maanden voorwaardelijk. Dat heeft meneer Gennaro P. alias de Damschreeuwer gekregen van de rechter, na eerder in hoger beroep te zijn gegaan. Ook mag hij vijf jaar lang niet op de Dam komen tijdens Dodenherdenking. Celstraf. Voor een brul. Omdat hij het daar op dat moment, naar eigen zeggen, maar een suffe boel vond. Het hof verklaarde echter dat de man met opzet onrust zaaide en dat hij zich had kunnen bedenken dat er mensen in paniek zouden raken. En dat ontstond er ook. Paniek. Gekkenhuis. Deze damschreeuwer had dan ook een angstaanjagend uiterlijk. Hij leek namelijk op een orthodoxe Jood. En ja, dat is natuurlijk doodeng. Daar kwam ook nog eens bij dat er een hard geluid uit zijn keel kwam, een meneer in zijn buurt van schrik een koffer liet vallen en iemand daarnaast weer een woord gilde dat op BOM leek. En voila. Hysterie en public.

Niemand die op zo'n moment aan een sexbom denkt. Aan Frits Bom of een zure bom. Nee. We gaan allemaal rennen als een stel op hol geslagen stieren. Als imbecielen gooien we dranghekken om. Wat geluid maakt. En nog meer gekte veroorzaakt!! In al deze drama vielen er uiteindelijk 87 gewonden. En waarom? Kwam die paniek echt door de schreeuw van deze, achteraf psychisch gestoorde, dronken lor? Of kwam dat door het feit dat we überhaupt bang zijn in Nederland? Bank voor terrorisme, bang voor boerka's, bang voor de recessie, bang voor natuurrampen en dat de wereld vergaat? Zijn we echt bang van een geesteszieke dronken zwerver met een Joods uiterlijk? Of omdat we de aanslag van Karst T. op Koninginnedag 2009 in Apeldoorn nog in ons achterhoofd hadden en iedereen daardoor bij voorbaat stijf stond van de zenuwen? Nee. Het is de angst voor de angst. We zijn zo bang geworden voor de bekende bom die wellicht valt, dat we zelfs bang zijn geworden om te leven. Een stel jankende broekschijters.
In alle gekte steken we elkaar aan en zijn we woedend op een zwakzinnige man die de zogenaamde rust verstoord, maar in feite zijn we vaak zelf die zwakzinnigen. Zo triest. Ik kan er wel om schreeuwen! Of nee. Dat doe ik toch maar beter niet.